غزل آریایی

مهــــاری نیست این دل راهمـــی درحـــال پروازم

ســـر گیســـو رها  سازم به دست باد پُر غوغــــــا

سحرگاهان به هرسویی رود  چشمـــان شهبـــــازم

ستـــــاره می برم بــــا خود  میان بستـــــــر رویــا

هزاران قطــــره باران به چشمــــان پــر از رازم

دمی بی تاب بیتابـــــم دمی خوابــــــــم پُر رویــــا

قماری می کنم جان را هر آنچه  هست   می بازم

نفس حبــس است در سینه پُرم از عشق   دیرینـــه

ندارم هیچ سودایــی فقط بر عشـــــــق   می نازم

بسی "حیرت" به جانم   شد از این عشق اهورایی

زمانی   قصــر زرینـــــی کنار مــاه   می ســازم