غزل آریایی

مهــــاری نیست این دل راهمـــی درحـــال پروازم

ســـر گیســـو رها  سازم به دست باد پُر غوغــــــا

سحرگاهان به هرسویی رود  چشمـــان شهبـــــازم

ستـــــاره می برم بــــا خود  میان بستـــــــر رویــا

هزاران قطــــره باران به چشمــــان پــر از رازم

دمی بی تاب بیتابـــــم دمی خوابــــــــم پُر رویــــا

قماری می کنم جان را هر آنچه  هست   می بازم

نفس حبــس است در سینه پُرم از عشق   دیرینـــه

ندارم هیچ سودایــی فقط بر عشـــــــق   می نازم

بسی "حیرت" به جانم   شد از این عشق اهورایی

زمانی   قصــر زرینـــــی کنار مــاه   می ســازم

برو خوش باش   بی خیال شام تارم  باش

بی خیال هوس   پوچ و پُر   بهانه   من

بی خیال   عذاب   قلب   بیقرارم  باش

برو دیدار ما   بروز  قیامت  ای دوست

بی خیال از   غم چشمان اشکبارم   باش

برو من   پر  زدم ز بام  و آشیانه  تو

بی خیال  سراب جاده و غربت مزارم باش

برو   گیرد خدای خوب   من    گریبانت

بی خیال گذشت   قلب   داغدارم    باش

شوخی   بیخود "حیرت "ببخش      شیرینم

بی خیال   نوسان   طناب   دارم   باش

بیهوده   گریان   می شوم         بیهوده   خندان   می شوم

بیهوده  می رقصم چو بید        چون باد و طوفان می شوم

بیهوده   مست     خواهشم        دیوانه ای   بــــــی آشیان

چون سایه ای دنبال عشق         آواره   چندان    می شوم 

بیهوده  راز ی    گفته ام           با  خلوت  شبهای  خویش

زین   رو   چنین   بی آبرو         از خود گریزان می شوم

بیهوده   خوابم   شد  حرام          در چشم خواب   آلوده ام

از  بس    که با رویای  تو           من بوسه باران می شوم

بیهوده   عمرم    دود   شد           در حسرت  دیدار  عشق

"حیرت "شکایت نیست چون          من خاک یاران می شوم

                               مداد جادویی

قصه     دلتنگی   من   ناله    مرغ    سحره

                                        شرح   پریشونی   من حاصل   عمر   هدره

خاطره هایی که تو دل محکوم حبس ابدن

                                        کاشکی که آزاد می شدن  تا دلامون  و  نَدَره

کاشکی  که نقاش می شدم تو کوچه های کودکی

                                   با پاک کنی پاک می شدن بغضای پشت حنجره

کاشکی مداد رنگییام جادو میکردن یه دفعه

                                          سبز می شدن  بیابونا   تا   بره هامون     بِچَره

رنگ کدر تو دلامون آبی می شد چون آسمون

                                           تا یه    عالم    مهربونی    واسه یتیما     بخره

کاشکی که رنگای سیاه با سفیدا جور میشدن

                                             سبز میشدن تو شهرمون هر چی چراغ  خطره

جَزای مُجرما میشد گل بکارن توی زمین

                                             یا که یه سیلی  می اومد فقط   گناه    و    ببره

رنگ  آ ژیر قرمز و سفید میکردم مثه برف

                                              تا خدامون راضی بشه درد   و    بلا رم    ببره

"حیرت" مداد رنگییات بازم که جادویی نشد

                                            حیف که قطار زندگی   خیلی  سریع   می گذره

از  آ رزوهام که میگم غمام یه ذره کم میشه

                                             کاشکی که مولا می اومد می دید دو چشمام بدره

شب  همه شب در آتشـــــم

                                          خــــواب مـــــرا ندیــــــده ای؟

جـــــــور زمانـــــه می کشــــــــــم

                                                 خـــــــواب مــــرا ندیـــــده ای؟

به صـــــد پیـــــــاله مـــــی بــــــرم

                                                    اشــــک ز دید گــــان خویش

رُود    رَوَد      ز     بــــــالشــــــــم

                                                     خـــــواب مــــــرا ندیــــده ای؟

ســـــــوی  تــــــو  من هواییـــــــم

                                                    در پَس کوچـــــه های شــــب

مــــــاه و ستـــــاره می کـــِــشــــــم

                                                    خـــــواب مــــرا ندیــــــده ای ؟

هـــــــر نفســـــــم حکــــــایــــــــت

                                                       دیـــــده تیلــــــه ای ســــــبز

در پـــــــی یـــــک نوازشـــــــــــــم

                                                       خـــــــواب مرا ندیـــــــده ای ؟

" حیــــــرت "اگـــــر ز عشــــــق تو

                                                       جــــــان نَکشــــد بار تنــــــــش

صبــــــــح چــــو روح سر کشـــــــــــم    

                                                   خـــــواب مـــــرا    ندیــــــده  ای   ؟                                   

 قد سَروَش تا خداســــــــت

باز   هم      آقا     حسینم    یکه    تاز     کربلاست

باز   هم    بیباک    و رعنا  تاج   سر تاسر  طلاست

بازوانش     پیچ در پیچ     و    چو    مخمل گیسوان

سینه ای از    آ هن   و بر   دوش   اسبی  با د پاست 

باز     هم     در   دشت خون   بوی بهاران می دهد

صورتش   زیبا و  چشمانش     شبیه      مصطفاست

باز هم    هوش  از سرم     بر ده  نگاه   مست    او

ترک اسبش  چون نشیند    قد   سروش   تا   خداست

ریخت    خونش   را   ولیکن با    بدان  سازش نکرد

آ خر  او عاشق  بذات  حق    چو     آقا    مرتضاست

کربلایی   را   که  خون     پاک    آقا       آب    داد

تا        ابد       میعادگاه       دوستاران       خداست   

"حیرت" این  اشکی که می ریزی    دلیل   عاشقیست   

آ خر آ ن یاری که   باشد    پهلوان   چون او  کجاست

                 "  رفیــــــــق توی  بـــــاد"

آخـــــر شبـــــــی که دیدی

             جونـــــــی به لـــــب ندارم

صـــــدام نزن عزیــــــزم

             حــــــرفی که مـــــن ندارم

اشکـــــام چشـــــامو  بُرده

              حرفام زبونـــــو خــــورده

قلبـــــی که عاشقت بود 

              طاقــــت نداشته  مــُــرده

راحـــــــت شده خوابـــــیده

                  خــــــواب تُو رَم ندیده

منتظــــــــرت نمونده        

                          تا بزنـــه سپیــــــده

حالا بشین به زاری

                   عاشــــق دیگه نداری

باید بســــــوزی از غم

                   منتظـــــــــری نداری

رفیقــــــای قشنــــــگت          

                                  رفیق توی بــــادن

یه وقت می بینی  دیره

                       هستی   رو    باد    دادن

می شود    رفت     بدون     تو    به    هیچستانـــــی

که   در آن  نیســــت    سرابــــی   و    دریغستانــــی

می شود مـــــردو رها گشت    دگــــر از     بدنـــــی

که  بدون   تو خـــــورد    حســـــرت     گورستانـــی

می شود بُر د شکـــــایت ز تو بـــر    اهل     خــــــدا

حرف     بیــــــداد    ترا    بــُــرد     به   دادِستانــــی

میشــــود جمــــع شــــود اشــــک    دو دیــــده  امروز

و بـــدان شســــت   دلـــت را که شـــــــود بوستانـــــی

میشود     بر دل    بشکستــــــه دگـــــر  بنـــــدی   زد

با     رفیقــــــان   همگـــــی   رفت   به   نخلستانـــــی

"حیرتا   " نیست     تـــــرا  حوصلــــــه    و امیــــــدی

بایدت    ساخـــــت    دگـــــر  خانـــــه   به  تاکستانــــی

ماهــــی از حوض پرید وُ  گُربــــه را در دَم خـُـــورد

مـــــوج سرکـــــش لنگ لنگان هر دو را با خود بــُـرد

کوُســــــه ای سخت هَراسیـــــد  و رَمیــــد از ماهــــــی

در پــــس جلبـــک سبـــــز بی صدایــــــی پژمـــُــــــرد

ماه از بوســـــه خورشید و زمین ســــوخت و  رفـــــت

در پـــــس لکـــــه ابـــــــری ز حســـــادت   افســــــرد

بارشــــــی سخـــت   ز دلگــــــیری او برپـــــا   شـــــد

اشــــــک دریاچـــــــه و مرداب به اَختـــــر بِسپــــــُــرد

رعـــــدو برقــــی ز پیــــش عــــــــالم و آدم ســــــوزاند

غنچـــــه ای ناله  کنـــــان در شــــب بارانـــــی مـــُـــرد

"حیرتــــــا" نیــــــک رَمیـــدی و گذشتــــــی از عقــــــل

چـــــاره ات نیــــست  که پروانه کنــــون شمعی خـــورد

همهمه قلــــب من و شعر تو در ذهن منـــــــی

کاش مرا بوسه دهی وقت سحــــر در چمنـــی

معجزه کن در شب مـــن ای مــه نامدار مـــن

باز بخـــــوان نام مــــرا تا بدرم پیــــرهنـــــی

کاش نمی شــــدم جدا از دل ناتوان خویــــــش

باز بده دل مـــــرا یا که بگــــو همچــو منـــی

حیـــف که حــــالم نشود بـــه بخدا بی قدمــت

حـــال مرا کار مرا   ،بی تو چه باشد ثمنـــی

میــــل ندارم به خدا باغ روم بی تـــو دمـــــی

باز به دیـــدنم بیــــا جان بفـــــزا در بدنــــــی

"حیرت " بیچاره بکش گر به لبش نیست لبت

کاش بدانمت کنـــــون پیش منــــی یا یمنـــــی